🔗 การพูดต่อคำ (wanna / gonna)

connected speech: linking, elision and weak forms that make natives sound fast

wanna = want to และ gonna = going to ฝรั่งไม่ได้พูดเร็วจนฟังไม่ทัน แต่เขา "กลืนเสียง" แล้วลากสองคำให้ติดกันเป็นคำเดียว — ตอนออกเสียง want to ปลายลิ้นแตะปุ่มเหงือกหลังฟันบนเพื่อจะออก t แล้ว "ค้างไว้" ไม่ปล่อยลม เปลี่ยนเป็นปล่อยลมออกจมูกเป็นเสียง น แทน กลายเป็น "ว่อ-เหนอะ" ส่วน going to ให้ตัดพยางค์ -ing ทิ้งทั้งพยางค์ เหลือ "กั่น-เหนอะ" พยางค์ท้ายของทั้งคู่คือเสียง schwa /ə/ ปากเปิดแค่นิดเดียว ลิ้นแบนอยู่กลางปาก ริมฝีปากผ่อนคลาย ไม่เกร็ง ต้องเบาและสั้นกว่าพยางค์แรกเสมอ ห้ามลงน้ำหนักเท่ากัน คนไทยพลาดเพราะภาษาไทยออกเสียงทีละพยางค์หนักเท่ากันหมดและมีตัวสะกดที่ไม่ปล่อยลมอยู่แล้ว จึงชอบพูดเต็มเสียงเป๊ะๆ ว่า "ว็อนท-ทู" "โก-อิง-ทู" ซึ่งฟังดูช้าและแข็งเหมือนอ่านหนังสือ แถมพอเจอฝรั่งพูด wanna/gonna จริงๆ ก็จับไม่ได้ว่าคือคำอะไร